Hoi..

Ik dacht na een kleine poos niets gepost te hebben toch maar even wat weer te bloggen. Ik ben ongeveer anderhalf/2 maand verder na mijn comming out. Er is geen 1 dag dat ik niet aan mijn ‘aandoening’ denk. Het is erg lastig om constand erop herinnerd te worden.

Sinds 2 week zit ik op een nieuwe opleiding, een school met allemaal jongens (techniek afdeling). Je zou denken dat dat fijn zou moeten zijn, maar het is eerder erg moeilijk. Je word constand aangekeken ‘een meisje’. En ik word dus ook constand herrinerd dat ik anders ben dan hun, een meid. Voor de rest heb ik wel heel snel mijn draai gevonden in de groep, en de opleiding is erg leuk.

Afgelopen vrijdag had ik een bruiloft van mijn tante, en dat liep voor mij heel zwaar af. Mannen die met je proberen te flirten, je dus weer duidelijk maken dat je een meid bent. Ik vond het zo erg, dat ik de terugweg in auto bij mn beste vriendin heb lopen uithuilen. Ik voelde me geintimideert en vies. Gelukkig was mn beste vriendin daar voor me, i love her!

Toch denk ik elke dag weer na: Wil ik een jongen zijn? Of kan ik ook gelukkig zijn als meid? want zo’n verandering is natuurlijk niet niets. Ik wou dat ik wat meer zekerheid had, en stabiliteit op kon bouwen. Zodat ik niet elke uur van de dag, in elke situatie nadenk over wat me gelukkig maakt. Uiteindelijk als ik mij ontspan hier thuis achter mn pc weet ik het zo goed, dat ik gewoon een jongen ben. Maar vind het nog erg moeilijk om te accepteren. Ik denk dat ik te veel aan de buitenwereld denk, de mensen om mij heen, wat zij van mij verwachten. Dat doe ik dus niet wanneer ik alleen ben hier thuis, en dat maakt het verschil.

Anyway, ik ga bezig met school. Het is een zware studie!

Greetz.

Zo, ik moet toch even kwijt hoe deze week voor mij gegaan is.

Vorige week heb ik bekend gemaakt aan mijn moeder dat ik mijzelf mn hele leven al een jongen voel. Ze was er totaal niet verbaast over, want ergens wist ze het. Ze zij dat ik verdere hulp moest gaan zoeken om mijzelf te kunnen laten zijn wie ik ben. Dus zo gezegd zo gedaan, ik opzoek naar een psychiater in het noorden van het land. Blijken ze allemaal op vakantie te zijn. Dus nog een paar dagen wachten tot ik reactie op mijn -vraag-aanmeld-mail terug krijg.

Deze week verliep trouwens erg kwellend. Ik had een constante gevoel in mijn maag wat niet prettig was. Mijn moeder wist mijn geheim nu, wanneer komt mijn vader het te weten? (aangezien hij zich afstoot van transseksuelen is dit erg lastig!) Ik ben 24/7 aan het denken aan mijn ‘handicap’. Ik word er gek van, ik stimuleer mezelf zelfs om te rusten en mn gedachte op 0 te zetten. Dat blijkt immers erg lastig te zijn. Wel merk ik de laatste 2 dagen dat ik mijn rust een beetje kan vinden. Ik voel me minder stressend, en kijk iets helderder tegen het leven aan. Ik hoop dat dit zo door gaat! Het eerste moment is natuurlijk altijd even zenuwslopend. Dus moet even mn draai weer even vinden.

Ik heb ervoor gekozen mijn verhaal op een weblog te publiceren omdat ik hier misschien mijn gedachte ook in kwijt kan, en dit zo voor mezelf een stukje makkelijker maak om hier niet innerlijk mee rond te lopen. Misschien vind ik dan meer rust van binnen.

In ieder geval, het gaat momenteel wel prima met me. Ik ben heel veel wezen denken, ook steeds met de vraag: wil ik een operatie of niet? Elk moment is dat antwoord weer anders. Maar 80% hangt aan de kant van: ja. maar gelukkig heb ik daar nog 4 jaar bedenktijd voor. En dat moet ik me ook maar even realiseren voordat ik mezelf weer kwel met gedachtes en vragen.

Groetjes’

TrenceVormer

whello, fijn dat je wat over mij (en mijn probleem?) wilt komen weten!

Allereerst wie ik ben. Ik ben een meid uit het noorden van het land, En dit jaar mijn VMBO diploma gehaalt

Opzich heb ik niets te klagen. Ouders die er 100% voor me zijn, een geweldige familie, een top hartsvriendin, en qua gezondheid kan het ook niet beter. Iets wat voor vele mensen zo gewoon lijkt, maar ook voor vele een droom zou kunnen zijn op deze wereld. Toch ben ik zo ongelukkig als het maar kan, en helaas kan ik hier niets aan doen.

Ik ben in 1990 geboren in Nederland, en ging zoals haast elk kind na mijn 4e verjaardag naar de ‘grote school’. Het was geweldig! Allemaal vriendjes en vriendinnetjes, en buitenspelen was prachtig (omdat ik al irriterend in een flat woonde). Ik klauterde in bomen, en met skelters hielden we races. Op een avond kwam Juf Jannie bij ons thuis, om te praten over mijn voortgang op school. Op dat moment zat ik televisie te kijken, het was de Jerry Springer show, het ging over mannen/jongens, die geboren zijn als meisje. Iets van binnen raakte mij, en uit enthousiasme riep ik: Dat wil ik ook!. Juf Jannie begon te lachen, net zoals mijn ouders. Ik voelde me voor het eerst in mijn leven, en kan me het als de dag van vandaag herinneren, heel erg gekwetst.

Zoals een kind van 4 is het vallen en opstaan, en dus ging ik gewoon verder met wie ik was. Het gaat vanzelf over. In die tijd werd mij geleerd wat verliefd zijn was, dat was wanneer je iemand heel erg leuk vind. het was een gewoonte dat je het tegenovergesteld geslacht leuk zou vinden. Dus ja hoor, 2 dagen later was ik ‘verliefd’ op 2 vriendjes uit mijn klas. Ik vond ze leuk (achteraf gezien alleen maar om mee te spelen). Ik keek tegen ze op. Waarom zijn hun wel jongentjes, en ik niet? Ik hou toch ook van voetbal, en racen? Ik vond meisjes stom! Wat raar, ik was er zelf ook 1…

Mijn moeder is ook altijd al een jongensachtig type geweest, ze droeg sportschoenen en had geen make up! Dus er was ook niemand waar ik tegenop kon kijken als dame. Wel behandelde mijn vader me altijd als een princesje, hier moest ik niets van hebben! Vreselijk. Zo erg, dat ik een afkeer tegen mijn vader heb. Hij kan er weinig aan doen, maar dit instinct volg ik, en daar kan ik ook weinig aan doen. Dus aan de opvoeding ligt het ook niet.

Toen ik in groep 3 t/m 8 zat ben ik erg gepest.. Guess why?: Ik kleede me te veel als jongen! dus werd ik maar gepest. Ik deed bijvoorbeeld dingen zoals: Mijn haar kort knippen. Jongenstrends opvolgen. Ruige sporten. ik praatte zelfs als een jongen! Wat was het erg om met die meiden onder de douche te staan na het gymmen. Of tijdens zwemles in een badpak te lopen. Dat was voor meisjes, niet voor mij! Ik vond het erg om meidenkleren te dragen, of oorbellen in te doen. Laat staan om over paardrijden te praten! Ik wou voetballen, dingen bouwen, alles wat een jongen doet. Maar zij accepteerden mij niet, ik was een meid! Ook werd ik in groep 7 verliefd op een meisje uit mijn klas. Maar niet dat dat ooit iemand te weten is gekomen, ik keek wel uit!

Toen ik naar de middelbare school ben gegaan. werd ik gelukkig goed ontvangen. Het pesten in mijn leven stopte! En het leek alsof ik de hele wereld aankon… Tot het moment dat ik begon te puberen. Borsten? Menstruatie? Damn, dat hoort niet bij mij!

Uiteindelijk moest ik er toch aan geloven, ik ben een meisje. Helaas. Ik probeerde hier het beste van te maken. Toch maar die oorbellen, toch maar die meidenkleding. Ik ben immers een meid, en was inmiddels ook wel een paar keer gek op een jongen geweest. Het zal na de pubertijd wel over zijn met die rot hormonen. Ik ga een toekomst hebben met een man, en word een knappe vrouw… dacht ik… Ik voelde mij zo opgesloten en alleen. Het is alsof ik 24/7 toneel aan het spelen ben! Een kwelling gewoon. Zo erg, dat ik het internet op ben gegaan. Chatboxen ben gaan betreden als ‘jongen’. En forum-male-member was. Wat een vrij gevoel gaf dit. Ik kon praten zoals ik was, wie ik ben. Het enige nadeel was dat ik moest liegen over mijn uiterlijk. Maar dit was zo’n bevrijding dat het een verslaving werd, om mezelf te kunnen zijn. Ik had alle risico’s ervoor over! Ik flirt met meiden, en praat met echte kerels over mannenzaken, alsof het de normaalste zaak van de wereld is.

Toch val je uiteindelijk door de mand, en ontdek je dat je dan toch weer dat meisje bent, die je nooit had willen zijn. Waarom ben ik geboren als een leugen? Ik kan er niet mee omgaan. Opgesloten in iets wie je niet bent, mijn ziel mijn geest mijn gevoelens en gedachte, een echte vent! Het lichaam is alleen verkeerd.

Uiteindelijk heb ik het verteld aan mn moeder, in een huilbui. Ze wou weten wat er was, maar ik kon het niet zeggen. Uiteindelijk heeft ze het uit me gekregen, en verteld dat ze vroeger hetzelfde gevoel had. En dat wanneer ik een jongen ben, daar ook alles aan moet doen, om diegene zijn. Haar zege heb ik! Zij verteld mij contact op te nemen met een psychiater, die mij misschien kan vertellen hoe ik verder moet. Een aantal gesprekken met mij gaat hebben of dit allemaal ook echt duidt op transseksualiteit. Zodat ik er niet alleen achter sta!

Allerlaatst wil ik duidelijk maken: Veel mensen denken dat transseksuelen het probleem hebben niet tevreden te zijn met zichzelf, en dat ze dat gewoon moeten accepteren. dit is dus absoluut NIET zo! Stel je eens voor, je hebt het tegenovergesteld geslacht. Je zou daar de rest van je leven in moeten thuisvoelen, ontwikkelen enzovoort, je nooit meer als degene kunt gedragen die je nu bent.. Lukt je dat?…… zou knap zijn! Het is een opsluiting van indentiteit, je niet kunnen uitten als de persoon die je echt bent, want dan word je voor lul verklaard. Wat moet je dan??.. denk daar maar eens over na… want ik ben een kerel, met misschien nog wel een mannelijker gevoel dan de meeste mannen. Alleen moeder natuur heeft me het verkeerd lichaam mee gegeven.

Ik ben van plan mijn leven in fases af te leggen. Ik ga eerst goede gesprekken hebben met een psycholoog, misschien ga ik contact zoeken met een genderteam. Want de opleiding die ik ga beginnen duurt 4 jaar. Dus ook nog ruim bedenktijd! Een ander lichaam is niet zoiets als een ander auto! Rond de tijd dat ik klaar ben met mijn MBO ben ik 20/21 jaar. En dat zou denk ik een perfecte leeftijd zijn, om een eventuele ingreep te laten doen. Zodat ik daar in alle rust, geconcentreerd bezig mee kan zijn. Zonder te denken aan school, werk, of andere problemen. Want bij mijn ouders kan ik blijven wonen tot ik er zat van ben. En zij zullen mij hier compleet in steunen. (en een eventuele vervolg hbo thuisstudie is ook nog niet zo gek ) want mijn HBO wil ik toch ooit halen!

Ik hoop dat sommige mensen misschien een betere kijk hebben gekeken over personen die hetzelfde gevoel als ik hebben (transseksuelen) En er respect voor hebben.

Reageer gerust hierop, maar kritiek mag bewaard blijven, ik heb daar geen bal aan, en jij evenmin. Dus be nice.. oki? i’ll be nice to

Greetz

TrenceVormer