De week na de comming out
Zo, ik moet toch even kwijt hoe deze week voor mij gegaan is.
Vorige week heb ik bekend gemaakt aan mijn moeder dat ik mijzelf mn hele leven al een jongen voel. Ze was er totaal niet verbaast over, want ergens wist ze het. Ze zij dat ik verdere hulp moest gaan zoeken om mijzelf te kunnen laten zijn wie ik ben. Dus zo gezegd zo gedaan, ik opzoek naar een psychiater in het noorden van het land. Blijken ze allemaal op vakantie te zijn. Dus nog een paar dagen wachten tot ik reactie op mijn -vraag-aanmeld-mail terug krijg.
Deze week verliep trouwens erg kwellend. Ik had een constante gevoel in mijn maag wat niet prettig was. Mijn moeder wist mijn geheim nu, wanneer komt mijn vader het te weten? (aangezien hij zich afstoot van transseksuelen is dit erg lastig!) Ik ben 24/7 aan het denken aan mijn ‘handicap’. Ik word er gek van, ik stimuleer mezelf zelfs om te rusten en mn gedachte op 0 te zetten. Dat blijkt immers erg lastig te zijn. Wel merk ik de laatste 2 dagen dat ik mijn rust een beetje kan vinden. Ik voel me minder stressend, en kijk iets helderder tegen het leven aan. Ik hoop dat dit zo door gaat! Het eerste moment is natuurlijk altijd even zenuwslopend. Dus moet even mn draai weer even vinden.
Ik heb ervoor gekozen mijn verhaal op een weblog te publiceren omdat ik hier misschien mijn gedachte ook in kwijt kan, en dit zo voor mezelf een stukje makkelijker maak om hier niet innerlijk mee rond te lopen. Misschien vind ik dan meer rust van binnen.
In ieder geval, het gaat momenteel wel prima met me. Ik ben heel veel wezen denken, ook steeds met de vraag: wil ik een operatie of niet? Elk moment is dat antwoord weer anders. Maar 80% hangt aan de kant van: ja. maar gelukkig heb ik daar nog 4 jaar bedenktijd voor. En dat moet ik me ook maar even realiseren voordat ik mezelf weer kwel met gedachtes en vragen.
Groetjes’
TrenceVormer
10 November 2007 at 10:40
Beste TrenceVormer, Goed idee om zo’n website te maken. Je kunnen uiten is heel belangrijk. Toen ik kind was noemden mijn dorpsgenoten mij de halve jongen; iedereen was het zo gewoon. Ik heb mij dikwijls heel ongelukkig gevoeld omdat ik geen jongen was. Ik herken bij jou die opstandigheid en het uiteindelijk aanvaarden dat je er als een meisje uitziet. Ondertussen ben ik 42 en ben sinds vorig jaar in behandeling bij een psychiater van de Genderkliniek. Nu pas komt het er van in mijn leven om uit te zoeken wat ik zelf wil. Ik voel me geen man, ik voel me een jongen. Ik heb een mannelijke partner want vrouwen vind ik nogal moeilijk om met te leven. Ik had 2 jaar een relatie met een vrouw maar ze verstikte mij. Nu voel ik me vrij in mijn relatie maar dat wil niet zeggen dat ik doe wat ik wil. Ik heb tenslotte 3 eigen kinderen en 2 stiefkinderen (tussen 11 en 16 jaar). Met hen moet ik rekening houden vind ik. Het is nog steeds een zoektocht voor mij en ik weet niet wat mijn toekomst gaat worden. Angst zet een grote rem op je leven. Probeer angst te verbannen. Vecht tegen angst en dan zul je vrijer beslissingen kunnen nemen. Ik wens je veel moed en sterkte, en als je het niet ziet zitten, “je bent niet alleen”! Neem gerust kontakt op! Groetjes, David
5 April 2009 at 21:47
KOm jongens, niet zo somber.
In 1980 ben ik gestart met hormonen. Ik was toen 28 jaar. Helaas wist ik daarvoor niets van mogelijkheden. Nu leef ik dus al ruim 26 jaar als een keurige getrouwde man samen met de liefde van mijn leven, mijn vrouw Karina.
Dus, mens, durf te leven, zou ik iedereen toe willen wensen die twijfelt over wel / niet zulke stappen zetten. Het leven duurt maar even.