Hoi..

Ik dacht na een kleine poos niets gepost te hebben toch maar even wat weer te bloggen. Ik ben ongeveer anderhalf/2 maand verder na mijn comming out. Er is geen 1 dag dat ik niet aan mijn ‘aandoening’ denk. Het is erg lastig om constand erop herinnerd te worden.

Sinds 2 week zit ik op een nieuwe opleiding, een school met allemaal jongens (techniek afdeling). Je zou denken dat dat fijn zou moeten zijn, maar het is eerder erg moeilijk. Je word constand aangekeken ‘een meisje’. En ik word dus ook constand herrinerd dat ik anders ben dan hun, een meid. Voor de rest heb ik wel heel snel mijn draai gevonden in de groep, en de opleiding is erg leuk.

Afgelopen vrijdag had ik een bruiloft van mijn tante, en dat liep voor mij heel zwaar af. Mannen die met je proberen te flirten, je dus weer duidelijk maken dat je een meid bent. Ik vond het zo erg, dat ik de terugweg in auto bij mn beste vriendin heb lopen uithuilen. Ik voelde me geintimideert en vies. Gelukkig was mn beste vriendin daar voor me, i love her!

Toch denk ik elke dag weer na: Wil ik een jongen zijn? Of kan ik ook gelukkig zijn als meid? want zo’n verandering is natuurlijk niet niets. Ik wou dat ik wat meer zekerheid had, en stabiliteit op kon bouwen. Zodat ik niet elke uur van de dag, in elke situatie nadenk over wat me gelukkig maakt. Uiteindelijk als ik mij ontspan hier thuis achter mn pc weet ik het zo goed, dat ik gewoon een jongen ben. Maar vind het nog erg moeilijk om te accepteren. Ik denk dat ik te veel aan de buitenwereld denk, de mensen om mij heen, wat zij van mij verwachten. Dat doe ik dus niet wanneer ik alleen ben hier thuis, en dat maakt het verschil.

Anyway, ik ga bezig met school. Het is een zware studie!

Greetz.