whello, fijn dat je wat over mij (en mijn probleem?) wilt komen weten!

Allereerst wie ik ben. Ik ben een meid uit het noorden van het land, En dit jaar mijn VMBO diploma gehaalt

Opzich heb ik niets te klagen. Ouders die er 100% voor me zijn, een geweldige familie, een top hartsvriendin, en qua gezondheid kan het ook niet beter. Iets wat voor vele mensen zo gewoon lijkt, maar ook voor vele een droom zou kunnen zijn op deze wereld. Toch ben ik zo ongelukkig als het maar kan, en helaas kan ik hier niets aan doen.

Ik ben in 1990 geboren in Nederland, en ging zoals haast elk kind na mijn 4e verjaardag naar de ‘grote school’. Het was geweldig! Allemaal vriendjes en vriendinnetjes, en buitenspelen was prachtig (omdat ik al irriterend in een flat woonde). Ik klauterde in bomen, en met skelters hielden we races. Op een avond kwam Juf Jannie bij ons thuis, om te praten over mijn voortgang op school. Op dat moment zat ik televisie te kijken, het was de Jerry Springer show, het ging over mannen/jongens, die geboren zijn als meisje. Iets van binnen raakte mij, en uit enthousiasme riep ik: Dat wil ik ook!. Juf Jannie begon te lachen, net zoals mijn ouders. Ik voelde me voor het eerst in mijn leven, en kan me het als de dag van vandaag herinneren, heel erg gekwetst.

Zoals een kind van 4 is het vallen en opstaan, en dus ging ik gewoon verder met wie ik was. Het gaat vanzelf over. In die tijd werd mij geleerd wat verliefd zijn was, dat was wanneer je iemand heel erg leuk vind. het was een gewoonte dat je het tegenovergesteld geslacht leuk zou vinden. Dus ja hoor, 2 dagen later was ik ‘verliefd’ op 2 vriendjes uit mijn klas. Ik vond ze leuk (achteraf gezien alleen maar om mee te spelen). Ik keek tegen ze op. Waarom zijn hun wel jongentjes, en ik niet? Ik hou toch ook van voetbal, en racen? Ik vond meisjes stom! Wat raar, ik was er zelf ook 1…

Mijn moeder is ook altijd al een jongensachtig type geweest, ze droeg sportschoenen en had geen make up! Dus er was ook niemand waar ik tegenop kon kijken als dame. Wel behandelde mijn vader me altijd als een princesje, hier moest ik niets van hebben! Vreselijk. Zo erg, dat ik een afkeer tegen mijn vader heb. Hij kan er weinig aan doen, maar dit instinct volg ik, en daar kan ik ook weinig aan doen. Dus aan de opvoeding ligt het ook niet.

Toen ik in groep 3 t/m 8 zat ben ik erg gepest.. Guess why?: Ik kleede me te veel als jongen! dus werd ik maar gepest. Ik deed bijvoorbeeld dingen zoals: Mijn haar kort knippen. Jongenstrends opvolgen. Ruige sporten. ik praatte zelfs als een jongen! Wat was het erg om met die meiden onder de douche te staan na het gymmen. Of tijdens zwemles in een badpak te lopen. Dat was voor meisjes, niet voor mij! Ik vond het erg om meidenkleren te dragen, of oorbellen in te doen. Laat staan om over paardrijden te praten! Ik wou voetballen, dingen bouwen, alles wat een jongen doet. Maar zij accepteerden mij niet, ik was een meid! Ook werd ik in groep 7 verliefd op een meisje uit mijn klas. Maar niet dat dat ooit iemand te weten is gekomen, ik keek wel uit!

Toen ik naar de middelbare school ben gegaan. werd ik gelukkig goed ontvangen. Het pesten in mijn leven stopte! En het leek alsof ik de hele wereld aankon… Tot het moment dat ik begon te puberen. Borsten? Menstruatie? Damn, dat hoort niet bij mij!

Uiteindelijk moest ik er toch aan geloven, ik ben een meisje. Helaas. Ik probeerde hier het beste van te maken. Toch maar die oorbellen, toch maar die meidenkleding. Ik ben immers een meid, en was inmiddels ook wel een paar keer gek op een jongen geweest. Het zal na de pubertijd wel over zijn met die rot hormonen. Ik ga een toekomst hebben met een man, en word een knappe vrouw… dacht ik… Ik voelde mij zo opgesloten en alleen. Het is alsof ik 24/7 toneel aan het spelen ben! Een kwelling gewoon. Zo erg, dat ik het internet op ben gegaan. Chatboxen ben gaan betreden als ‘jongen’. En forum-male-member was. Wat een vrij gevoel gaf dit. Ik kon praten zoals ik was, wie ik ben. Het enige nadeel was dat ik moest liegen over mijn uiterlijk. Maar dit was zo’n bevrijding dat het een verslaving werd, om mezelf te kunnen zijn. Ik had alle risico’s ervoor over! Ik flirt met meiden, en praat met echte kerels over mannenzaken, alsof het de normaalste zaak van de wereld is.

Toch val je uiteindelijk door de mand, en ontdek je dat je dan toch weer dat meisje bent, die je nooit had willen zijn. Waarom ben ik geboren als een leugen? Ik kan er niet mee omgaan. Opgesloten in iets wie je niet bent, mijn ziel mijn geest mijn gevoelens en gedachte, een echte vent! Het lichaam is alleen verkeerd.

Uiteindelijk heb ik het verteld aan mn moeder, in een huilbui. Ze wou weten wat er was, maar ik kon het niet zeggen. Uiteindelijk heeft ze het uit me gekregen, en verteld dat ze vroeger hetzelfde gevoel had. En dat wanneer ik een jongen ben, daar ook alles aan moet doen, om diegene zijn. Haar zege heb ik! Zij verteld mij contact op te nemen met een psychiater, die mij misschien kan vertellen hoe ik verder moet. Een aantal gesprekken met mij gaat hebben of dit allemaal ook echt duidt op transseksualiteit. Zodat ik er niet alleen achter sta!

Allerlaatst wil ik duidelijk maken: Veel mensen denken dat transseksuelen het probleem hebben niet tevreden te zijn met zichzelf, en dat ze dat gewoon moeten accepteren. dit is dus absoluut NIET zo! Stel je eens voor, je hebt het tegenovergesteld geslacht. Je zou daar de rest van je leven in moeten thuisvoelen, ontwikkelen enzovoort, je nooit meer als degene kunt gedragen die je nu bent.. Lukt je dat?…… zou knap zijn! Het is een opsluiting van indentiteit, je niet kunnen uitten als de persoon die je echt bent, want dan word je voor lul verklaard. Wat moet je dan??.. denk daar maar eens over na… want ik ben een kerel, met misschien nog wel een mannelijker gevoel dan de meeste mannen. Alleen moeder natuur heeft me het verkeerd lichaam mee gegeven.

Ik ben van plan mijn leven in fases af te leggen. Ik ga eerst goede gesprekken hebben met een psycholoog, misschien ga ik contact zoeken met een genderteam. Want de opleiding die ik ga beginnen duurt 4 jaar. Dus ook nog ruim bedenktijd! Een ander lichaam is niet zoiets als een ander auto! Rond de tijd dat ik klaar ben met mijn MBO ben ik 20/21 jaar. En dat zou denk ik een perfecte leeftijd zijn, om een eventuele ingreep te laten doen. Zodat ik daar in alle rust, geconcentreerd bezig mee kan zijn. Zonder te denken aan school, werk, of andere problemen. Want bij mijn ouders kan ik blijven wonen tot ik er zat van ben. En zij zullen mij hier compleet in steunen. (en een eventuele vervolg hbo thuisstudie is ook nog niet zo gek ) want mijn HBO wil ik toch ooit halen!

Ik hoop dat sommige mensen misschien een betere kijk hebben gekeken over personen die hetzelfde gevoel als ik hebben (transseksuelen) En er respect voor hebben.

Reageer gerust hierop, maar kritiek mag bewaard blijven, ik heb daar geen bal aan, en jij evenmin. Dus be nice.. oki? i’ll be nice to

Greetz

TrenceVormer